Wydawca treści Wydawca treści

Jazda konna

Już ponad 7 tysięcy kilometrów tras konnych wyznaczyły Lasy Państwowe dla miłośników wypoczynku w siodle.

Coraz większa popularność jazdy konnej zmobilizowała wielu nadleśniczych do tworzenia nowych szlaków. Z „Raportu o stanie lasów" wynika, że w latach 2010-2011 na terenach zarządzanych przez Lasy Państwowe długość takich tras podwoiła się. To bardzo dobra wiadomość dla koniarzy. Droga udostępniona przez nadleśniczego jest bowiem, zgodnie z ustawą o lasach, jedynym miejscem w lesie, gdzie można się w ten sposób poruszać. Nawet jeśli przed wjazdem na nią nie ma żadnego znaku zakazu, ani też nie jest przegrodzona szlabanem, wjeżdżać na nią konno nie można (podobnie jak samochodem, motocyklem czy quadem).

W kupie siła

Jeżeli w naszej okolicy brakuje szlaków konnych, możemy zgłosić się do nadleśnictwa z prośbą o ich wyznaczenie. Warto, by taki wniosek poparła większa grupa miłośników tego rodzaju rekreacji. Jeśli zainteresowanie będzie wystarczające, a stan nawierzchni drogi i sposób jej użytkowania (czy np. nie poruszają się na niej maszyny leśne) na to pozwoli, jest szansa, że nowy szlak powstanie.
Trzeba pamiętać, że nadleśnictwa za przejazd drogami leśnymi, w wypadku ich komercyjnego użytkowania, mają prawo pobierać opłatę. Chodzi tu np. o wycieczki, przejażdżki czy rajdy organizowane przez stadniny czy gospodarstwa agroturystyczne - powinny podpisać z nadleśnictwem, jeśli tego ono wymaga,  umowę, w której będą określone prawa i obowiązki obu stron, czas obowiązywania i wysokość opłat. Jeśli jednak jesteśmy osobą prywatną, która od czasu do czasu wybiera się na przejażdżkę po lesie, nic nie płacimy.

Brak zgody na utworzenie szlaku konnego nie oznacza złej woli nadleśniczego. Może mieć ku temu ważne powody. Wbrew pozorom, konie potrafią poważnie zniszczyć nawierzchnię leśnej drogi. Kopyta dziurawią ją tak bardzo, że często uniemożliwia to później poruszanie się rowerem i utrudnia spacer pieszym. Nierzadko konie uszkodzą  drogę bardziej niż leśne maszyny podczas prac przy pozyskaniu i zrywce drewna, a trzeba od razu dodać, że nawierzchnia rozjechana przez ciągniki naprawiana jest zwykle dość szybko po tym , jak wyjadą one z lasu.

Najważniejsze są zasady

Niezależnie od szkód, jakie mogą spowodować konie, przepisy zakazujące jeźdźcom wjazdu do lasu poza wyznaczonymi drogami budzą kontrowersje, także wśród leśników. Wydaje się, że to rygor tego samego gatunku, co wszechobecne niegdyś tabliczki „Zakaz fotografowania" - swego rodzaju relikt przeszłości. W wielu krajach Europy Zachodniej, choćby w Niemczech, przepisy działają odwrotnie niż w Polsce. Tam można jeździć konno po wszystkich drogach leśnych, z wyjątkiem tych, na których ruch ograniczono np. ze względu na nieodpowiednią nawierzchnię, zbyt dużą liczbę pieszych turystów lub przejeżdżające maszyny leśne. Niestety, nie ma większych szans, by w Polsce wprowadzono podobne zasady, jak u naszych zachodnich sąsiadów. Nie dalej niż w zeszłym roku Janusz Zaleski, wiceminister środowiska przekonywał, że przepisy o udostępnianiu lasów spełniają swoją rolę  i ich zmiana nie wydaje się konieczna. Na razie trzeba więc liczyć na przychylność nadleśniczych. I warto o nią dbać, przestrzegając zasad korzystania ze szlaków. Przede wszystkim należy pamiętać, że droga do jazdy konnej to nie tor wyścigowy i korzystają z niej także piesi turyści. Nie można z niej zjeżdżać, chyba, że musimy ominąć przeszkodę lub mamy inny naprawdę ważny powód (np. ratujemy zdrowie). Dobrą praktyką jest jazda środkiem szlaku, tak aby nie niszczyć nawierzchni po bokach, którymi najczęściej poruszają się piesi i rowerzyści. Osoby małoletnie powinny jeździć konno w towarzystwie dorosłych. Wyruszać na trasę należy po świcie, a wracać z niej przed zmierzchem. Po swoim koniu należy także posprzątać.

Każde nadleśnictwo, które wyznacza szlaki konne, tworzy także regulamin poruszania się po nich – warto go przeczytać przed wyruszeniem na trasę. Poza zasadami poruszania się, przedstawione są w nich także oznaczenia szlaków. Podstawowe to pomarańczowe koło na białym tle oznaczające sam szlak oraz pomarańczowe koło z czarną obwódką oznaczające jego początek i koniec. Czasami stosuje się też inne oznaczenia, np. zieloną podkowę na białym tle.

Warto wiedzieć

W 2011 r. sieć szlaków konnych na terenie Lasów Państwowych liczyła 7 tys. km. Jedną z większych atrakcji dla jeźdźców w Polsce jest Łódzki Szlak Konny, który częściowo biegnie także przez tereny Lasów Państwowych, a RDLP Łódź była wśród jego twórców. Ma w sumie ponad 2000 km i jest najdłuższym tego typu traktem w Europie. Na trasie znajduje się 200 ośrodków jeździeckich, 21 punktów postojowych, 1400 tablic informacyjnych, 30 punktów informacyjnych monitorujących turystów i ponad 1000 atrakcji turystycznych. Ciekawostką jest, że jeździec może bezpłatnie wypożyczyć lokalizator, który w wypadku niebezpieczeństwa wyśle służbom ratunkowym informację o pozycji będącego w opałach turysty

Lokalne szlaki konne aż takich udogodnień, jak lokalizatory, nie oferują. Nadleśnictwa troszczą się przede wszystkim o to, żeby wszystkie trasy były czytelnie oznakowane, zawsze przejezdne, by były przy nich koniowiązy oraz wiaty umożliwiające odpoczynek i schronienie przed deszczem. Przede wszystkim jednak dbają, by przebiegały przez najpiękniejsze tereny Lasów Państwowych. Co oferują miłośnikom jazdy konnej, najłatwiej dowiemy się w siedzibach nadleśnictw oraz w serwisie czaswlas.pl.


Polecane artykuły Polecane artykuły

Powrót

Historia

Historia

W 1286 r. miasto Gubin zawarło transakcję handlową, której skutki wpływały przez wieki na jego rozwój, będąc głównym źródłem dochodu. Mieszkańcy Guben kupili od Henryka Dostojnego wieś Tholmer ze wszystkimi prawami i przyległościami – choć zniszczona przez Husytów miała wokół cenne lasy i łąki. Wieś rozłożona była w pobliżu dzisiejszego Dzikowa, 8 km na wschód od Gubina. Nabycie tego terenu okazało się dla miasta wartością, która przez stulecia nieustannie rosła. Był to początek boru miejskiego porastającego malownicze wzgórza. Posunięcie było bardzo uzasadnione, gdyż miasto mogło rozwijać się wówczas jedynie w kierunku wschodnim (w pozostałych kierunkach gospodarzyły klasztory).

W 1726 r. mieszkańcy Guben wnieśli zażalenie na władze miejskie w kwestii nieprawidłowego administrowania lasami miejskimi. Chodziło o udostępnianie drewna wielu wsiom i przewidywalnie wielokrotnie wyższy zysk z boru. Wskutek interwencji władze ograniczyły dostęp do zbierania drewna (dwa dni w tygodniu) oraz uprawniono do tego tylko obywateli Gubina. W 1822 r. do administrowania lasem powołano deputację leśniczą (złożoną z burmistrza, członka rady miejskiej i czterech mieszkańców oraz w późniejszym czasie nadleśniczego). 

25 maja 1830 r. przeszła nad miastem i lasem potężna burza, która przewróciła ok. 140 tyś. drzew, a jej skutki widoczne były przez 10 lat. Powalone drewno wykorzystano do odbudowy uszkodzonych budynków. Z kolei w 1840 r. las nawiedziły wielkie pożary.

Po tym okresie gospodarka leśna stała się bardziej zyskowna a wszystkie dzielnice się rozwijały, dzięki trafnym decyzjom ówczesnego burmistrza Bothmera. Wybudowano nadleśnictwo w Dzikowie, a pierwszy leśnik uzyskał mieszkanie służbowe. W kolejnych kilku latach miało miejsce kilka klęsk owadzich, z którymi wspólnymi siłami walczyłi mieszkańcy Miasta Guben, pochłoneło to za sobą koszt wielu tysięcy marek. W 1888 r. prowadzono w lasach odwierty poszukiwawcze węgla brunatnego, ale okazały się niewielkie i nieopłacalne. Biuro Miejskiego Nadleśnictwa w Dzikowie działało do II wojny światowej. Budynek został wyburzony w 1999 r. z powodu modernizacji drogi krajowej.

Powierzchnia ok. 6000 ha lasów miejskich podzielona była w tamtym okresie na 6 leśnictw.

 

KALENDARIUM:

ZARZĄDZANIE LASAMI PRZED 1945

• 1822 – powołanie deputacji leśniczej do administrowania lasami miasta Guben

• 1841 – wybudowanie z funduszy miejskich budynku Biura Stadtforst Guben w Heidekrug (dziś – Dzikowo) 

- powierzchnia lasów miejskich – ok. 6000 ha

- podział administracyjny na 6 leśnictw: Heidekrug, Mückenberg I, Augustwalde, Mückenberg II, Panicke, Tiefensee

 Mapa lasów miejskich Guben z 1934 r.} 

 

ORGANIZACJA ADMINISTRACJI LEŚNEJ PO II WOJNIE ŚWIATOWEJ

• 1944 – powołanie Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych (dekret PKWN)

• 1945 – powstanie Dyrekcji Lasów Państwowych Okręgu Legnickiego, założonej przez „grupę operacyjną" pod kierunkiem Stanisława Gorzkowskiego 

• Do XII 1946 – powołanie 56 nadleśnictw (w tym: Brzózka, Niemaszchleba oraz Jasienica)

 

    

Mapa przeglądowa  

 

UPAŃSTWOWIENIE LASÓW MIEJSKICH MIASTA GUBIN

Ustawa z 18 listopada 1948 r. Na mocy, której lasy miasta Gubin stały się własnością Skarbu Państwa.

Art. 1. Lasy i grunty leśne stanowiące własność związków, samorządu terytorialnego, przechodzą z mocy prawa na własność Państwa.

Art. 10. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia /.../

(Dziennik Ustaw z 11.12.1948 r.  nr 57 poz. 456)

 

PRZYSPIESZONA INWENTARYZACJA ZDAWCZO-ODBIORCZA

• Komisja powołana Zarządzeniem Dyrektora Lasów Państwowych Okręgu Legnickiego w Zielonej Górze z dnia 21 grudnia 1948 r. w trybie pilnym przejmuje wszelki majątek dotychczasowych Lasów Miejskich – według stanu na dzień 23 grudnia 1948 r.

• Choć oficjalną datą powstania Nadleśnictwa Gubin jest 1stycznia 1949 r., to jednak musiało ono funkcjonować już w drugiej połowie grudnia 1948 r. (od 23 grudnia 1948 r.). Świadczy o tym także archiwalna mapa Dyrekcji Lasów Państwowych okręgu Legnickiego" z adnotacją „Rok wykonania 1948" i widocznym Nadleśnictwem Gubin

 

 Mapa 

 

POCZĄTKOWY OKRES FUNKCJONOWANIA NADLEŚNICTWA GUBIN

• Zasięg terytorialny zbieżny z zasięgiem dawnych Lasów Miejskich (5633 ha)

• 1950 r. – opracowanie Prowizorycznego planu urządzenia gospodarstwa leśnego na okres 1.01.1951 – 30.09.1962 r.

powierzchnia Nadleśnictwa – 7086 ha

leśnictwa (8) – Augustowo, Dębowiec, Komorów, Dzikowo, Łysa Góra, Kaniów, Pole, Bieżyce

• 1960 r. – komisyjne uznanie pierwszych dwóch wyłączonych drzewostanów nasiennych sosny gubińskiej

łączna powierzchnia – 17,60 ha (w skali kraju wyznaczono wówczas 1515 ha WDN)

 

 Sosny 

 

• 1962 r. – przystąpienie do opracowania Definitywnego planu urządzenia gospodarstwa leśnego na okres 1.10.1962 – 30.09.1972 r.

powierzchnia Nadleśnictwa – 7024 ha

leśnictwa (5) – Augustowo, Komorów, Dzikowo, Pole, Kaniów

• 1972 r. – pożar przy torach PKP o powierzchni 27 ha (obejmuje fragmenty 6 oddziałów leśnych)

• Lokalizacja – bliskie sąsiedztwo największego w tym regionie pożarzyska z 1958 r. nazywanego do dziś „Spalonka" o powierzchni 111 ha w dawnym Nadleśnictwie Niemaszchleba

NAJWIĘKSZA REORGANIZACJA W HISTORII LP

• 1 października 1972 r.

Likwidacja ościennych nadleśnictw:

- Nadleśnictwo Chlebowo – Nadleśniczy mgr inż. Józef Przybylski

- Nadleśnictwo Gubin – Nadleśniczy Wacław Mazan

- Nadleśnictwo Jasienica – Nadleśniczy inż. Adam Konopczyński

Powstanie trzy obrębowego Nadleśnictwa Gubin

Nadleśniczy mgr inż. Oleg Sanocki (kieruje Nadleśnictwem Gubin do 31.12.1988 r. 16 lat)

 

 Mapa 

 

WSPÓŁCZESNA LOKALIZACJA NADLEŚNICTWA GUBIN

• 1973 r. Genetyka-selekcja – na terenie obrębu Gubin wyznaczono oraz komisyjnie zakwalifikowano 7 drzew doborowych sosny gubińskiej 

w następnych latach liczba ta osiągnie pułap 58 drzew.

stan obecny wynosi 43 szt.

• 1975 r. – wyznaczenie na terenie obrębów Gubin i Chlebowo 1128 ha bloków upraw pochodnych i założenie pierwszej uprawy pochodnej. Na dzień dzisiejszy wypełnienie bloków wynosi 412 ha (37%)

• 1975 r. – założenie nowej, zespolonej szkółki leśnej w Gębicach (powiększenie istniejącej 80 arowej szkółki), powierzchnia – 6,50 ha (likwidacja ponad 30 małych szkółek gospodarczych w leśnictwach)

• Czerwiec 1976 r. – oddano do użytku 12 - rodzinne osiedle przy ul. Gen. Waszkiewicza (dziś ul. Kresowa)

• 1980 r. - montaż kamery telewizyjnej na potrzeby ochrony przeciwpożarowej przy leśniczówce leśnictwa Chlebowo (funkcjonowała do roku 1996), 4 lata później (1984r.) zamontowano kamerę przeciwpożarową przy siedzibie Nadleśnictwa

 

 Kamera p-poż przy siedzibie Nadleśnictwa ul. Dolna 19 

 

• 1980 r. - komisyjne wyznaczenie na terenie obrębu Gubin 3 wyłączonych drzewostanów nasiennych (WDN) sosny gubińskiej (oddz. 70, 117, 182)

• 4.07.1984 r. – utworzenie rezerwatu  faunistyczno-florystycznego „Dębowiec" (obręb Gubin)

Przedmiot ochrony:

- starodrzew dębowy (ponad 250 lat)

- stanowisko jelonka rogacza oraz kozioroga dębosza

• 19.02 1987 r. utworzenie drugiego rezerwatu – „Uroczysko Węglińskie" (obręb Jasienica)

Przedmiot ochrony:

- starodrzew dębowo-bukowo-świerkowy z licznymi dębami pomnikowymi

• 1986 r. – 2  pożary przy torach PKP o łącznej powierzchni 17 ha

Lokalizacja – bliskie sąsiedztwo „Spalonki" (pożarzyska z 1958 r.) oraz pożarzyska z roku 1972

Przyczyna – zapalenie od iskrzących hamulców w jadącym pociągu

• 1988 r. – budowa nowoczesnej metalowej 33-metrowej dostrzegalni w Luboszycach (obręb Jasienica)

• 1989 r. – budowa dostrzegalni metalowej w Dzikowie (obręb Gubin)

 

 

• 1991 r. – gradacja boreczników

zabiegiem agrolotniczym objęto 7152 ha lasu (głównie obręb Gubin i Chlebowo)

 

 Balonik na tle drzew 

 

• 1993 r. – oddanie do użytku nowo wybudowanego osiedla mieszkaniowego w Dzikowie (5 bloków) wraz z lokalną oczyszczalnią ścieków 

• 1994 r.  - komisyjne uznanie na terenie obrębu Gubin wyłączonego drzewostanu nasiennego sosny gubińskiej (oddz. 144)

• 1995 r. - otwarcie lądowiska o nawierzchni trawiastej w Wałowicach (obręb Chlebowo), w bezpośrednim sąsiedztwie wykonano zbiornik wody do celów gaśniczych

• 1996 r. – prywatyzacja prac leśnych: powstanie pierwszych prywatnych firm wykonujących prace na zasadzie usług.

1 marca – powstaje 12 ZUL

1 września – działają 32 ZUL-e

• 1996 r. – otwarcie ścieżki przyrodniczo-leśnej w Dzikowie

• 1997 r.  - ustanowienie użytków ekologicznych śródleśne bagna i moczary oraz jezioro Płocie, łącznie 24 obiekty, powierzchnia 142ha

• 6.06.1998 r. – obchody 50-lecia Nadleśnictwa Gubin - odsłonięcie przy siedzibie Nadleśnictwa pamiątkowego kamienia z okolicznościową tablicą, zaopatrzoną w tekst: „Na pamiątkę tym, którzy gubińskie lasy chronili, hodowali i powiększali ich zasoby oraz przesłanie dla następców, by dzieło to kontynuowali"

• 1998 r. – budowa i uroczyste otwarcie nowej metalowej dostrzegalni pożarowej w Strzegowie (obręb Jasienica) - inwestycja dofinansowana przez Unię Europejską z programu „Eurolas Phare CBC" 2001r. oraz budowa dostrzegalni metalowej w Chlebowie (obręb Chlebowo) - inwestycja dofinansowana przez Unię Europejską z programu „Eurolas Phare CBC" i NFOŚiGW

• 1999 r. – założenie plantacji nasiennej sosny gubińskiej koło Kumiałtowic (obręb Jasienica), stan wyjściowy 2567 szczepów z 55 klonów

• 2000 r. – przebudowa dachu na budynku administracyjno-biurowym. Pod dachówkami znaleziono ukrytą butelkę, w której była deszczułka z tekstem i datą 20.09.1912r.

 

 remont dachu 

 Znaleziona butelka 

 

• 2001r. (marzec) – w terenie oznakowano drogi pożarowe.

• 11.05 - 2.07.2001r. – gradacja barczatki sosnówki, brudnicy mniszki i strzygoni choinówki. Zabiegiem agrolotniczym objęto 6.815 ha lasu (głównie obręb Gubin i Chlebowo)

• 29.06.2001r. – Nadleśnictwo Gubin w ramach RDLP w Zielonej Górze uzyskuje certyfikat Forest Stewardship Council (FSC) nr SGS-FM/COC/0739

Obchody 80-lecia Lasów Państwowych

• 4.04.2004 r. - odsłonięcie okolicznościowego pomnika przy nowo założonym arboretum 16.04.2004 r. - posadzenie „Alei 80 Dębów" w Leśnictwie Chlebowo

 

 Sadzenie drzewek 

 

 

NAJWIĘKSZE ZDARZENIE KLĘSKOWE W HISTORII NADLEŚNICTWA

• 8 lipca 2004 r. – huragan

W wyniku zniszczeń pozyskano 35 tyś. m³ drewna.

OKOLICZNOŚCIOWY GŁAZ UPAMIĘTNIAJĄCY HURAGAN Z 2004r.

 

 Głaz okolicznościowy upam. huragan 

 

• Jesień 2004 r.

– początek remontu kapitalnego siedziby nadleśnictwa przy ul. Dolnej 19

- przeniesienie biura do tymczasowej siedziby przy ul. Kresowej

 

• 19 kwietnia 2006r. – posadzenie „Dębu Papieskiego" żywego pomnika na 86 rocznicę urodzin Jana Pawła II

• 2007r. – zakończenie remontu siedziby nadleśnictwa

• 12 października - uroczyste otwarcie zmodyfikowanego budynku

 

 Siedziba po remoncie 

 

• od 1.02.2009r. - Nadleśnictwem Gubin kieruje mgr inż. Janusz Rogala

 

Podział administracyjny:

3 obręby leśne:

- Chlebowo

- Gubin

- Jasienica.

 

11 leśnictw rewirowych:

- Borek, Chlebowo, Drzeńsk

- Dzikowo Dębowiec, Kaniów

- Zawada, Sękowice, Grabice, Strzegów, Suchodół.